Patronen we hebben ze allemaal. Je komt niet zomaar van een ingesleten (negatief) patroon af! Ik zal je uitleggen waarom het tijd nodig heeft en waarom jij waarschijnlijk heel veel ongeduld voelt om het zo snel mogelijk ‘te fixen’. Want grotendeels van de mensen die bij mij komen willen ergens vanaf. Er is een stuk zelfafwijzing die een bepaald gedrag niet fijn vindt, soms vol afkeur en zelfhaat.

Ik wil je uit de illusie helpen. Je krijgt het niet ‘gefixt’ als je jezelf niet gaat zien. Als je jezelf steeds blijft tegen komen in dagelijkse situaties, zonder jezelf gedag te zeggen. Jezelf te gaan observeren, het gesprek aan te gaan met jezelf of blijft weglopen omdat je het niet wil of (nog niet) kan aangaan. Dan kom je steeds op dezelfde weg terecht.

De snelste weg is vaak de langste weg

Ken je dat gevoel, je wil snel naar huis en je komt in de file terecht? Super irritant! Want daar wachten mensen op je. Je probeert meteen te zoeken op je telefoon naar een kortere weg waar er waarschijnlijk geen of minder file staat. Die weg pak je omdat het sneller lijkt en wat gebeurt er? Weer in dezelfde file waardoor je er nog langer over doet om thuis te komen.

Deze vergelijking maak ik om je te doen realiseren, dat de snelste weg, vaak de langste weg is. Je hebt die lange weg te bewandelen, te berijden, te lopen om uit te komen bij jouw thuis plek. En de bestemming is daarmee niet het einddoel, dat is namelijk de reis. Die is het meest belangrijk. Dat is waarbij je gaat leren welke wegen je steeds mag pakken. Omdat die navigatie die je steeds vanuit extern pakt, je nu gaat ervaren, dat die navigatie gewoon van binnen te vinden is. Dus sluit gewoon aan in die file, en vertraag.

Het gaat over de acceptatie van de dingen die op je pad komen, net zoals op vakantie gaan. Ik hoor zo vaak, oooh de vakantie begon al k*t. Het begon met ons vliegtuig wat vertraging had. Ja, je wilde toch vakantie? Dan hoort daar vertragen bij, wachten, terug schakelen, niet weten hoe het loopt.

En ik weet maar al te goed dat het niet makkelijk is, ik heb er zelf het meeste ‘last’ van als ik samen vrij ben met mijn zoontje tijdens de schoolvakanties. Want dan heb ik in het begin zo het gevoel dat ik nog van alles ‘moet’ doen. Want als zelfstandige komt er geen geld binnen als je niet werkt, toch?! Niets is minder waar gelukkig, want hoe meer ik rust pak en daar op vertrouw dat ik het gewoon nodig heb, hoe hoger mijn inkomsten zijn. Toch trap ik er elke keer weer in. Gelukkig kan ik mezelf er steeds eerder op wijzen dat het oké is om rust te pakken. Daarmee kan je patronen doorbreken.

Net zoals met burn-out klachten of mensen die in een burn-out zitten. Je bent te hard gegaan, al jaren waarschijnlijk. Dat zijn patronen. Je kan niet van jezelf verwachten dat je net zo hard gaat herstellen als dat je heb gewerkt en overleefd al die jaren.

Je hebt er heel lang over gedaan om hier te komen, misschien wel op dit dieptepunt. Misschien wel jaren, misschien wel nog nooit echt stil gestaan. En nu, nu ben je op dit punt aangekomen. En hoe dan verder? Hoe zit dat dan als je opeens stil komt te staan?

Je lijf gaat dit als onveilig beschouwen, je lijf heeft namelijk altijd aan gestaan. En nu kan het niet meer verder. Hoe in vredesnaam ga je hier mee om?

Dat is de grootste uitdaging

En de grootste kans. Om het anders gaan doen. Om het op jouw manier te gaan doen.

Ik zie het als een elastiek, die volledig is uitgerekt en niet meer verder kan rekken, want de rek is eruit. Het gaat zich weer sterker maken, krachtiger en zachter. Om weer op volle rek vermogen uit te komen, zodat je weer makkelijker opgerekt kan worden zonder dat de rek eruit gaat. En dat vergt moed, kwetsbaarheid en stappen maken die je uit dat patroon halen. Niet makkelijk maar wel mogelijk.

Oké laatste voorbeeld, die patronen he, die conditioneringen die zo diep geworteld in jou zitten, die krijg je al vanaf jongs af aan mee. Daar hoef je niet een groot trauma voor te hebben meegekregen. Die krijg je door puur emotioneel afwezige ouders, omdat ze niet wisten hoe daar mee om te gaan. En he, wie krijgt er nou echt een gebruiksaanwijzing bij het leven? Niemand! Vanuit loyaliteit naar je ouders ga jij een bepaalde houding aannemen. En soms is dat geen loyaliteit maar volledige onthechting.

Ik zit de afgelopen jaren veel in de speeltuin, omdat mijn zoontje vijf jaar is. Naast dat ik hem bekijk en observeer, doe ik dat natuurlijk ook met de rest van alle andere mensen die daar zijn. Ik zie daar ouders die met alle liefde hun kinderen willen helpen maar daardoor vaak ook niet helpen. En  ik doe het ook zeker niet perfect he, absoluut niet. Maar kinderen worden al vanaf jongs af aan stil gehouden, ze mogen het liefst geen geluid maken. Gelukkig zijn er steeds meer ouders en grootouders die het anders doen, maar veel dan eerdere generatie, die willen dat kinderen het liefst niet huilen, schreeuwen of enige vorm van geluid maken. Want dan ben je een ander tot last.

De conditionering zit diep

En die conditionering, zit zo enorm diep geworteld. Een ander tot last zijn en daardoor alles wat we willen zeggen, doen, emoties uiten, keihard huilen, boos worden, dat dat niet mag. Dat daar bijna een verbod op zit. En ook als je niet samen wil delen met een ander, daar ben je dan niet zo goed in wordt dan veroordeeld. Ik zie het als, je behoeftes uitspreken en een NEE geven omdat je jezelf een JA geeft en zelf met die schep wil spelen. Je rukt toch ook niet iemand anders mans pen uit zijn of haar handen omdat jij ‘m zo graag wil hebben omdat je er geen hebt?! Je kan het wel vragen natuurlijk, dat als de ander klaar is of jij ‘m dan mag.

Die patronen, ontwikkel je dus al in de speeltuin.. begrijp je nu waarom het zo lang duurt voordat je uit een patroon kan komen?

Ga dat kleine jongetje of meisje in die speeltuin maar écht zien, dat je gewoon honger had of heel moe en daarom zo moest huilen. En dat ze gewoon in haar behoeftes moest worden voorzien. En dat je dan wel gewoon mag huilen. Maar die conditionering, die blijft, tot in de diepte van al je cellen. Ga die nieuwe verbinding maar met jezelf aan.. Ik vind je in ieder geval mega dapper als je het aan gaat. En ik begeleid je dan ook met alle liefde.

Herken je je in dit verhaal of voel je je geraakt? Kijk dan eens bij mijn aanbod.